Marie Reintjes

OVER LOGMAN PLAAT

“Henk wilde inderdaad iets met geluidskunst doen. Geweldig én ontroerend om daar nu alsnog onderdeel van te zijn”

“Henk maakte direct indruk op me, met z’n enthousiasme, humor en oprechte interesse. Ik vind het erg bijzonder dat hij zoveel jonge kunstenaars belangeloos vooruit hielp. Hij nam van nature een soort coachende rol op zich. Dat is zo waardevol, zeker wanneer je net van de academie komt.”

“Samen met Vincent de Boer deed ik de allereerste tentoonstelling in Logman Gallery. En die opkomst… die was bizar. Binnen stond het helemaal vol mensen. En buiten op de stoep stond een dikke rij mensen die er óók nog in wilden. Ja, dan weet je wel hoe geliefd Henk was.”

“Ik experimenteerde de afgelopen jaren al wat met geluid. De Logman Plaat was een fijne ‘opdracht’, het gaf richting. Dat het 1,15 minuut mag duren zette m’n creatieve proces in gang. De beperking gooit het open, zeg maar. Ik vind het erg leuk en bijzonder dat Henk me nu nog steeds aan het werk kan zettuen om iets nieuws te proberen.”

“In m’n auditieve werk hoor je onder andere een synth pad die ik aanstuur met m’n toetsenbord. De letters corresponderen met de noten. L-O-G blijkt een mooie opeenvolging van d, cis, g. Dat schetst een sfeer alsof je een situatie binnenloopt die je niet meteen begrijpt. Dat is precies wat ook m’n visuele werk kenmerkt, niet helemaal kunnen plaatsen waar je naar kijkt. Met Logman Plaat heb je dus het onopgeloste element in m’n werk te pakken, zowel auditief als visueel.”

“Henk staat voor mij voor een vrije geest, hoopvol optimisme en het samen doen. Belangrijk in deze tijd, waar mensen vaak op hun eigen eilandje zitten. Laten we er samen iets van maken.”

Marie Reintjes (1990) schildert abstracte interpretaties van landschappen en stedelijke scènes, uitgevoerd in eenvoudige composities met uitzonderlijk sobere penseelstreken. Met slechts enkele bewegingen comprimeert ze de diepte van de ruimte tot twee dimensies.

OVER HAAR WERK

Filmische poëzie

De kracht van haar schilderijen ligt in het oproepen van een bepaalde stemming, gevoel of herinnering. Er ontstaat een sfeer en plaats, als een soort filmische poëzie. Er is geen twijfel mogelijk dat we naar een schilderij kijken. Er is geen illusie van ruimte of realiteit, en toch is de manier waarop het werk is opgebouwd – met fotografisch gecomponeerde fragmenten van de werkelijkheid – zo intens dat onze geest het beeld aanvult. De atmosfeer ontstaat uit de combinatie van deze schetsmatige informatie met onze visuele kennis en verwachtingen.