Danielle Hoogendoorn

OVER LOGMAN PLAAT

“Ik denk nog vaak aan Henk. Hij was een bijzonder mooi mens”

“Henk volgde mij al vanaf mijn afstuderen en in de jaren daarna hielden we intensief contact terwijl we samen aan meerdere tentoonstellingen werkten. De eerste keer dat hij mij vroeg, was voor Parels voor de Zwijnen in de Mannenzaal in Amersfoort. Toen hij later zijn eigen galerie in Utrecht opende, nodigde hij mij – samen met Chris Rijk – uit voor de duo-expositie WLKMNWNDRLND. Dat was een bijzondere tijd: we hebben enorm gelachen en het was altijd warm en vertrouwd om met Henk een kop koffie te drinken in de galerie, terwijl we filosofeerden over kunst en het leven.”

“Wat Henk zo bijzonder maakte, was dat hij altijd even checkte hoe het écht met je ging. Niet alleen je werk telde, maar jij als mens stond centraal. Hij was oprecht geïnteresseerd en loyaal aan de kunstenaars die hij begeleidde en ondersteunde. Hij kwam kijken bij tentoonstellingen en bouwde een echte band op met ‘zijn kunstenaars’. Henk had een groot hart voor kunst en streefde ernaar om zo eerlijk en transparant mogelijk samen te werken met jonge makers.”

“Het is verdrietig dat zijn droom – de galerie – door zijn overlijden veel te vroeg tot een einde kwam. Daarom voelde het als een bijzonder eerbetoon dat ik op zijn kist mocht schilderen, daar in de galerie en dat ik nu mag deelnemen aan deze tentoonstelling. Op zijn kist schilderde ik een konijn, wat ook de reden is dat ik nu opnieuw een konijn als bijdrage heb gemaakt.”

“Het geluidsfragment dat ik heb ingeleverd bestaat uit intieme momenten uit mijn leven: mijn kind, mijn paarden en ritten in de auto. Dichten ligt mij niet, en met muziek ben ik niet sterk, maar op deze manier kon ik toch iets persoonlijks en oprechts bijdragen aan dit initiatief.”

OVER HAAR WERK

Sinds haar afstuderen richt Danielle Hoogendoorn (1990) zich op een directe, intuïtieve benadering van schilderkunst, waarin het alledaagse leven centraal staat. Haar praktijk begon met tekenen en schilderen, maar evolueerde de afgelopen jaren naar een gelaagde werkwijze waarin verf, keramiek en installaties samenkomen.

Archetypische beelden

In korte, intense sessies vertaalt ze haar directe leefomgeving, zoals de jurk van haar dochter, een konijn, de kachel in haar atelier of de geparkeerde Volvo van haar schoonouders, naar krachtige, archetypische beelden. De banaliteit van het onderwerp wordt overstegen door de manier waarop het in verf wordt gevangen. De snelheid van werken dwingt haar tot scherpe keuzes en een directe schilderwijze. Er is geen ruimte voor overpeinzing of symboliek; de kracht van het werk zit in de handeling zelf. Wat je ziet is wat je ziet. De gieter is een gieter, de auto een auto. Toch krijgen deze huis-, tuin- en keukenvoorwerpen door hun schilderkundige vertaling een nieuwe lading. Ze worden abstracter, autonoom en open voor interpretatie.

Radicale eenvoud

Sinds haar moederschap is haar werkwijze radicaal veranderd. De beperkte tijd en mentale ruimte leiden tot een focus op wat voorhanden is. Objecten uit haar directe leefwereld worden zonder omwegen onderwerp van haar werk. Niet omdat ze bijzonder zijn, maar juist omdat ze dat niet zijn. De Volvo is niet gekozen om zijn betekenis, maar omdat hij er simpelweg staat. Deze radicale eenvoud vormt de basis van haar beeldtaal.

Vertaling van het alledaagse

Vanaf 2020 breidt ze haar praktijk uit met keramiek en readymades. Bestaande objecten worden een schilderij, en eerder geschilderde werken geassembleerd en opnieuw ingezet. Deze verschuiving in materiaalgebruik opent een andere manier van kijken: alles kan schilderij of object worden.
Haar werk is een voortdurende zoektocht naar een vindingrijke vertaling van het alledaagse; niet alleen in verf, maar ook in vorm en materiaal. Of het nu gaat om een impulsief gekozen onderwerp dat op doek verschijnt, een bestaande vorm die in keramiek wordt herhaald, of een readymade die tot schilderij transformeert: steeds staat de benadering centraal. De gieter is gewoon de gieter, de gieter die water geeft aan planten, en dat is precies genoeg.