Ronald Zuurmond

OVER LOGMAN PLAAT

“Henk daagde mensen uit om buiten de gebaande paden te gaan. Door dit project krijgt dat een vervolg en dat is mooi”

In eerste instantie was het een uitdaging om iets nieuws te doen. Ronald voelt zich thuis met doek, kwast en paletmes. Intuïtief, onderzoekend, experimenterend wel. Maar geluidskunst is echt wel een ander medium. “Het was erg leuk om buiten de gebaande paden te experimenteren,” zegt Ronald. Het project is volgens Ronald helemaal in de geest van Henk. Onconventioneel en uitnodigend. En zo herinnert Ronald zich ook het contact met Henk. “We hadden veel lol en konden heel makkelijk praten. Over kunst. Maar ook over de dingen die ons persoonlijk bezighielden.”

Voor z’n werk voor Logman Plaat experimenteerde Ronald met een ritme als grondtoon. Een hartslag, maar dan onregelmatig. Vervolgens ging hij aan het werk met hoge tonen. Hij zag die geluiden voor zich als een soort ‘kristallen’. Vervolgens, in het spelen met de tonen, verdween langzaam de grondtoon. Hierdoor ontstond de associatie met een hartaanval. Niet bewust, Ronald was hier niet naar op zoek.

De overeenkomst met z’n visuele werkwijze is opvallend. Want ook daar, in het nonchalant vluchtige, vindt hij z’n beelden. In zijn visuele werk voor Logman Plaat vormen gedroogde bananenschillen toevallige dansbewegingen. Het is een knipoog naar eerdere kunst waarin de banaan een rol speelt. Met eventueel zelfs een link naar de humor en energie van Henk.

OVER ZIJN WERK

I Paint Because I Think
I Think Because I Paint
I Paint Until I Remember

Laag over laag

Ronald Zuurmond (Den Haag, 1964) is een schilder die traditie en experiment verenigt. Zijn onderwerpen zijn klassiek – landschappen, stillevens en (zelf)portretten – maar zijn werkwijze is intuïtief en onderzoekend. Laag over laag brengt hij verf aan, rechtstreeks uit de tube of met het paletmes op het doek gedrukt. Vervolgens schuurt, schraapt en verwijdert hij delen, waardoor eerdere lagen zichtbaar worden. Als een archeoloog van zijn eigen werk onthult hij de geschiedenis van het schilderij.

Blijven peuren

Voor Zuurmond is schilderen een zoektocht. Al werkend tast hij het beeld af, op zoek naar balans en weerstand. Hij spreekt van “blijven peuren” – letterlijk en figuurlijk graven in verf en betekenis. Elk doek moet veroverd worden. Zijn schilderijen tonen dat proces van twijfel en ontdekking, waarin het toeval een georganiseerde rol speelt. Zuurmond voelt zich aangetrokken tot het onaanzienlijke: details die zich in de kantlijn bevinden, wat je slechts vanuit je ooghoek waarneemt. Juist daar, in het terloopse, vindt hij zijn beelden.

Na zijn studie sociologie aan de Universiteit van Tilburg (1984–1990) volgde Zuurmond lessen aan de kunstacademie en bij schilder Jan Beutener. Zijn werk was te zien in onder meer Museum Jan Cunen, Museum Henriette Polak en Galerie Borzo.

In zijn recente series laat Zuurmond alle figuratie los. Wat overblijft is verf, ritme en textuur – schilderijen die, zoals hij zelf zegt, “alleen waarde hebben omdat ze bestaan.”

(bronnen: hollandsemeesters.info en borzo.com)